คุณยา ย ต ากฝนเก็บขวดข าย ทั้งเหนื่ อย-ทั้งหิวแท บเป็นล ม

สวัสดีท่านผู้อ่านที่น่ารักทุ กท่าน ก่อนอื่นแอดมินและทีมงานเพจธรรมะเกษตรก้าวหน้าก็ขอขอบคุณที่ท่านผู้อ่านยังคงติดตามผลงานของเราตลอดมา ทางทีมจะคอยนำเสนอเรื่องราวดีๆ ให้ความเพลิดเพลินใจและมีประโยชน์แก่แฟนเพจทั้งหลายให้ท่านได้อ่านอยู่เสมอ

เจ้าของโพสต์ว่า “วันนี้มาทำธุระแถวบ้านหมี่ ลพบุรี ระหว่างทางฝนต กหนั กมาก กำลังจะข้ามทางรถไฟ มองข้างทางเจอคุณยายคนนี้ไสรถต ากฝนมาคนเดียว” “เราขับรถผ่านไปแล้วแต่ทนไม่ไหวต้องวนรถกลับมา ดูแกเหมือนคนกำลังจะหม ดแรง มีพี่เสื้อเหลืองยืนอยู่ข้างทางนึกว่าเป็นลูกยายมารอรับแต่ปรากฎว่าไม่ใช่พี่เค้าแค่อยู่แถวนั้น สุดจะทนฝนฟ้าช่างมันละยอมเปียกต ากฝนลงไปดูแก”

คุณย ายเดินต ากฝนเก็บขวดข า ยประทั งชีวิ ต ท นหิวข้าว-เหนื่ อยจนแท บจะเป็นลม มีลู กแต่พึ่ งพาไม่ได้ เรื่องราวจากเฟซบุ๊ก Vachira Kachaporn ได้โพสต์ภาพของคุณยายคนหนึ่ง พร้อมระบุว่า เจอคุณย ายคนดังกล่าวเดินเข็ นรถต ากฝนอยู่คนเดียว ดูเหมือนคนหม ดแรง จึงได้ลงไปดูพบว่ารถที่ย ายเข็นมานั้นมีแต่ขวดและข ย ะ สอบถามทราบว่าย ายชื่อเล็ก กำลังจะกลับบ้านเช่า ตั้งใจจะเข็ นขวดไปข า ยแต่ฝนต กเลยข า ยไม่ได้ ทั้งเหนื่ อยทั้งหิ วข้าวจะเป็นลม

เจ้าของเรื่องเล่าอีกว่า ตนได้ถามว่ายายพักอยู่ไหน ยายบอกว่า พั กอยู่บ้านเช่าเดือนละ 1600 บ าท ยายมีลู ก 5 คน แต่พึ่ งใครไม่ได้เลยต้องเก็ บขวดข า ยทุ กวัน ได้เบี้ ยคนชราเดือนละ 800 ไม่พอค่าเช่าบ้าน เจ้าของเรื่องจึงให้เงินย ายไปซื้อข้าวกิน ต่อมามีพระรูปหนึ่งเดินมาหาย ายพร้อมยื่นเงิ นให้ 500 บ าท บอกว่าหลวงพ่อเพี้ยน (วัดเกริ่นกฐิน) ผ่านมาพอดี หลวงพ่อให้เอาเงิ นมาให้ย าย แล้วท่านก็กลับไปขึ้นรถ

ปริมาณของ “ความสุข” ไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนของ “สิ่งดี ๆ” ที่เราได้รับ แต่อยู่ที่ “มุมมอง” ของเราที่มีต่อ “สิ่งเหล่านั้น” ต่างหาก

ภาพและข้อมูลจาก เฟซบุ๊ก Vachira Kachaporn เรียบเรียงโดย : เพจธรรมะเกษตรก้าวหน้า